چگونه نسیه را در یک بقالی یا خواربارفروشی مدیریت کنیم
تصمیم بگیرید چه کسی نسیه بگیرد، برای هر مشتری سقف و سررسید بگذارید، هر تراکنش را با اقلامش بنویسید، هر پرداخت را ثبت کنید، هر هفته مطالبات معوق را مرور کنید و مؤدبانه یادآوری کنید.
در این صفحه
- ۱. تصمیم بگیرید چه کسی نسیه بگیرد
- ۲. به هر مشتری یک سقف بدهید
- ۳. روی یک سررسید توافق کنید
- ۴. هر تراکنش را همان لحظهٔ فروش، با اقلامش بنویسید
- ۵. بگذارید مشتری حسابش را ببیند
- ۶. هر پرداخت را بی‌درنگ ثبت کنید، حتی کوچک
- ۷. فروش نقد و نسیه را از هم جدا نگه دارید
- ۸. هر هفته مطالبات معوق را مرور کنید
- ۹. مؤدبانه و به موقع یادآوری کنید
- ۱۰. برای کارکنان قاعده بگذارید
- یک روال هفتگی ساده
- Credit Khata چگونه با این روال جور می‌شود
- اشتباه‌هایی که باید از آن‌ها دوری کرد
مدیریت نسیه در یک بقالی به شش عادت برمی‌گردد: تصمیم بگیرید چه کسی نسیه بگیرد، به هر مشتری یک سقف و یک سررسید بدهید، هر تراکنش را همان لحظهٔ فروش با اقلامی که برده شده بنویسید، هر پرداخت را بی‌درنگ ثبت کنید، هفتهای یک بار ببینید چه کسی بیشترین مدت بدهکار بوده، و مؤدبانه و به موقع یادآوری کنید. هیچ‌کدام مهارت خاصی نمی‌خواهد. فقط یک روال و یک سابقه می‌خواهد که همه به آن اعتماد کنند.
نسیه راهی است که مغازهٔ محله با آن مشتریان همیشگی‌اش را نگه می‌دارد. همین نسیه اگر بی‌حساب رها شود، بی‌سروصدا پولی را که برای خرید دوبارهٔ جنس لازم دارید قفل می‌کند. این روشی است که اولی را نگه می‌دارد و از دومی دوری می‌کند.
۱. تصمیم بگیرید چه کسی نسیه بگیرد
هر کسی که درخواست می‌کند به حساب نسیه نیاز ندارد. بیشتر مغازه‌ها به این افراد نسیه می‌دهند:
- مشتریان همیشگی که هر هفته می‌بینندشان،
- کسانی که خانه یا محل کارشان را می‌شناسند،
- مشتریانی که درآمد منظم و روز حقوق مشخصی دارند.
برای یک آدم تازه، با نقد شروع کنید یا با مبلغ کمی نسیه، و بگذارید با بیشتر شدن اعتماد، بیشتر شود. نوشتن این به‌صورت یک قاعدهٔ ساده، حتی فقط در ذهن خودتان، باعث می‌شود نسیه در لحظهٔ شلوغی از روی حال‌وهوا یا زیر فشار داده نشود.
۲. به هر مشتری یک سقف بدهید
سقف نسیه بیشترین مبلغی است که یک مشتری در هر زمان میتواند بدهکار باشد. از پول نقد شما محافظت می‌کند و به شما و کارکنانتان یک جواب آسان می‌دهد: «به سقفتان رسیده‌اید، لطفاً اول کمی پرداخت کنید.»
یک نقطهٔ شروع عملی، تقریباً خرید معمول مشتری در یک دورهٔ دریافت حقوق است. خانواده‌ای که هفتهای چند هزار روپیه خرج می‌کند و ماهانه حقوق می‌گیرد، میتواند خواربار یک ماه را نسیه داشته باشد؛ مشتری روزمزد شاید خرید یک هفته را. بعد از پرداخت‌های به موقع سقف را بالا ببرید و بعد از دیرکردها پایین بیاورید. در چگونه برای مشتریان مغازه‌تان سقف نسیه تعیین کنید بیشتر به آن پرداخته‌ایم.
۳. روی یک سررسید توافق کنید
نسیهٔ بی‌تاریخ معمولاً همیشگی می‌شود. توافق کنید مشتری کی آن را تسویه می‌کند: روز حقوق، آخر ماه، یا هر شنبه برای کسانی که هفتگی درآمد دارند. تاریخ را به او بگویید و در حسابش بنویسید، تا «سررسید گذشته» برای هر دوی شما معنا داشته باشد.
۴. هر تراکنش را همان لحظهٔ فروش، با اقلامش بنویسید
«۱٬۱۸۰ روپیه» روی یک صفحه، یک ماه بعد چیزی به کسی نمی‌گوید. «آرد ۱۰ کیلو، شکر ۲ کیلو، ۱٬۱۸۰ روپیه» را می‌شود بررسی کرد. بنویسید:
- تاریخ،
- هر قلم و مقدارش،
- مبلغ،
و آن را تا مشتری هنوز پای پیشخوان است بنویسید، نه بعداً از روی یک تکه کاغذ. بیشتر دعواها بر سر نسیه با تراکنشی شروع می‌شود که هیچ‌کس نمیتواند توضیحش بدهد.
۵. بگذارید مشتری حسابش را ببیند
وقتی مشتریان بتوانند تراکنش‌ها و ماندهٔ خودشان را ببینند، همان‌طور که پیش می‌رود بررسی‌شان می‌کنند و غافلگیری آخر ماه از بین می‌رود. با دفتر کاغذی، یعنی نشان دادن صفحه به آن‌ها. با یک دفتر نسیهٔ دیجیتال مشترک، یعنی هر وقت بخواهند حسابشان را روی گوشی باز می‌کنند و می‌توانند یک تراکنش را تأیید کنند یا به آنکه درست به نظر نمی‌رسد اشاره کنند.
۶. هر پرداخت را بی‌درنگ ثبت کنید، حتی کوچک
پرداخت‌های بخش‌بخش عادی است: امروز ۵۰۰ روپیه، جمعه ۱٬۰۰۰ روپیه. هر کدام را همان لحظه که پرداخت شد بنویسید و اگر مشتری خواست رسید بدهید. پرداختی که نوشته نشود، سریع‌ترین راه از دست دادن اعتماد مشتری است.
پرداخت را هم آسان کنید. بسیاری از مشتریان ترجیح می‌دهند با JazzCash یا Easypaisa پول بفرستند تا اینکه به پیشخوان بیایند، پس شمارهٔ کیف پولتان را جایی بگذارید که ببینند.
۷. فروش نقد و نسیه را از هم جدا نگه دارید
فروش نقد به مشتریان گذری نباید در حساب کسی نوشته شود. قاطی کردن آن‌ها دیدن طلب واقعی را سخت می‌کند. فروش نقد را جداگانه ثبت کنید تا دفتر نسیه فقط نسیه و پرداخت‌ها را نشان دهد.
۸. هر هفته مطالبات معوق را مرور کنید
هفتهای یک بار ببینید چه کسی و از چه زمانی به شما بدهکار است. تقریباً این‌طور دسته‌بندی کنید:
| قدمت طلب | چه کنید |
|---|---|
| تا ۳۰ روز | عادی است. سر سررسید یادآوری کنید. |
| ۳۱ تا ۶۰ روز | دوباره یادآوری کنید، همراه با صورت‌حساب. نزدیک سقف، نسیهٔ تازه ندهید. |
| ۶۱ تا ۹۰ روز | حضوری با مشتری صحبت کنید. روی یک برنامهٔ پرداخت توافق کنید. |
| بیش از ۹۰ روز | تا توافق روی یک برنامه، نسیهٔ تازه را قطع کنید. |
قدیمی‌ترین پول سخت‌ترین وصول را دارد، پس توجه شما روی این فهرست بیشترین نتیجه را می‌دهد.
۹. مؤدبانه و به موقع یادآوری کنید
بیشتر مشتریانی که دیر کرده‌اند فقط کسی از آن‌ها نخواسته است. یک پیام کوتاه و دوستانه با مبلغ دقیق و سررسید، بهتر از کنایه زدن پای پیشخوان جلوی دیگران جواب می‌دهد. هرگز در جمع یا در گروه یادآوری نکنید. متن‌های آماده و قابل کپی در نمونه‌پیام‌های یادآوری پرداخت در واتس‌اپ برای مغازه‌ها آمده است.
۱۰. برای کارکنان قاعده بگذارید
اگر پسر، برادر یا یک فروشنده پشت پیشخوان می‌ایستد، تعیین کنید چه کسی میتواند نسیه بدهد و چه کسی میتواند تراکنشی را تغییر دهد یا حذف کند. ساده‌ترین قاعده: کارکنان می‌توانند تا سقف نسیهٔ مشتری نسیه بفروشند، اما فقط مالک میتواند از سقف بگذرد یا چیزی را حذف کند.
یک روال هفتگی ساده
| کی | چه کاری |
|---|---|
| هر فروش | تراکنش را با اقلام، برای مشتری درست بنویسید |
| هر پرداخت | ثبتش کنید و اگر خواستند رسید بدهید |
| هر هفته | مطالبات معوق را بررسی کنید، یادآوری بفرستید، سقف‌ها را تنظیم کنید |
| هر ماه | برای مشتریانی که می‌خواهند صورت‌حساب چاپ یا ارسال کنید، و کل نسیه‌تان را با موجودی جنستان مقایسه کنید |
Credit Khata چگونه با این روال جور می‌شود
Credit Khata یک دفتر نسیهٔ مشترک است که حول همین عادت‌ها ساخته شده:
- فروش هر فروش نسیه را با اقلام و مقدارهایش ثبت می‌کند و پیش از آنکه فروشی از سقف نسیهٔ مشتری بگذرد هشدار می‌دهد. ببینید: ثبت فروش نسیه پای پیشخوان.
- هر مشتری میتواند یک سقف نسیه و یک مهلت پرداخت داشته باشد، و مشتریانی که از تاریخشان گذشته در فهرست سررسید گذشته می‌آیند.
- گزارش‌ها → مطالبات معوق طلب شما را در دسته‌های ۰ تا ۳۰، ۳۱ تا ۶۰، ۶۱ تا ۹۰ و بیش از ۹۰ روز گروه‌بندی می‌کند: گزارش‌ها: دفتر صندوق، مطالبات معوق، فروش و سود.
- یادآوری‌ها واتس‌اپ یا پیامک را با متنی از پیش نوشته‌شده باز می‌کنند.
- مشتریان حساب خودشان را از یک پیوند می‌بینند و می‌توانند با کیف پول به شما پرداخت کنند و پرداخت کردم را بزنند.
- در پرو، کارکنان ورود جداگانهٔ صندوقدار یا مدیر می‌گیرند.
- وقتی اینترنت قطع می‌شود هم کار می‌کند، و به اردو و بسیاری زبان‌های دیگر در دسترس است.
هر مغازهٔ تازه یک ماه پرو می‌گیرد تا همه‌چیز را امتحان کند، پس از آن میتواند در طرح رایگان بماند، و مشتریان هرگز پولی نمی‌دهند.
اشتباه‌هایی که باید از آن‌ها دوری کرد
- نوشتن فروش نسیه روی تکه کاغذهای پراکنده «تا بعداً منتقل شود».
- یک سقف برای همه، یا اصلاً بی‌سقف.
- گذاشتن اینکه یک جمع ماه‌ها بزرگ شود بی‌آنکه حتی یک یادآوری فرستاده شود.
- یادآوری به یک مشتری جلوی مشتریان دیگر.
- اجازه دادن به هر کسی پشت پیشخوان که تراکنش‌ها را حذف کند.
نسیه همیشه بخشی از گرداندن یک بقالی خواهد بود. با یک سقف، یک تاریخ، یک تراکنش روشن و نگاهی هفتگی به مطالبات معوق، نسیه خدمتی به مشتریانتان باقی می‌ماند، نه سوراخی در صندوقتان.
پرسش‌های پرتکرار
آیا یک بقالی اصلاً باید نسیه بدهد؟
برای بیشتر مغازههای محله، نسیه بخشی از نگه داشتن مشتریان همیشگی است. هدف قطع کردن آن نیست، بلکه کنترلش با سقف نسیه، سررسید و یک سابقهٔ روشن است.
به یک مشتری چقدر نسیه بدهم؟
یک قاعدهٔ سرانگشتی رایج، حدود خرید معمول او در یک دورهٔ دریافت حقوق است. برای مشتریان تازه کمتر شروع کنید و وقتی به موقع پرداختند، سقف را بالا ببرید.
هر چند وقت یک بار بررسی کنم چه کسی به من بدهکار است؟
هفتهای یک بار ریتم خوبی است: ببینید چه کسی بیشترین مدت بدهکار بوده و همان روز یادآوری بفرستید.
چطور جلوی نسیه دادن بیش از حد کارکنان را بگیرم؟
به کارکنان ورود جداگانه با نقش صندوقدار بدهید و برای هر مشتری سقف نسیه بگذارید. صندوقدار نمیتواند از سقف بگذرد؛ فقط مالک یا مدیر میتواند. در Credit Khata ورود کارکنان بخشی از پرو است.
این نوشته مفید بود؟
